استئومیلیت
استئومیلیت عفونت موضعی استخوان است که به صورت : 1) هماتوژن 2) انتقال از بافت عفونی مجاور 3) به صورت مستقیم ( به طور مثال در تروما یا جراحی) می تواند ایجاد شود. معمولا در انتقال هماتوژن آلودگی با یک نوع ارگانیسم و در انواع دیگر آلودگی با چند نوع ارگانیسم اتفاق می افتد. لازم به ذکر است انتقال هماتوژن در اطفال شایع تر از بالغین است.
دردرگیری هماتوژن استخوان های بلند محل شایع عفونت متافیز استخوان می باشد که اطفال به علت باز بودن صفحه رشد که بین متافیز و اپی فیز واقع شده و عبور عروق از این ناحیه مستعد ایجاد آرتریت هستند.
پس از ایجاد استئومیلیت اگزودای التهابی موجب بالا رفتن فشار در مغز استخوان و متعاقبا فشار به کورتکس استخوان و جدا شدن پریوست از استخوان خواهد شد. اگر این اتفاق بیافتد خونرسانی پریوست مختل می شود و ایجاد نکروز خواهد شد. نواحی بافت مرده جدا شده در رادیوگرافی قابل مشاهده هستند. تشکیل استخوان جدید در نواحی آسیب دیده "involucrum" نام دارد که گاهی اوقات غشایی به نام "sequestrum" آن را احاطه می کند.
استئومیلیت در اطفال بیشتر استخوان های بلند و در بزرگسالان بیشتر مهره ها را درگیر می کند.
ارگانیسم های شایع عبارتند از : استاف اورئوس_استافیلوکوک های کوآگولاز منفی_باسیل های گرم منفی هوازی
استئومیلیت حاد به طور معمول با تابلوی بالینی درد چند روزه تظاهر می یابد. یافته های موضعی (تندرنس_گرمی_اریتم_تورم) و علائم سیستمیک (تب_لرز) ممکن است وجود داشته باشند. استئومیلیت مزمن در زمینه استئومیلیت حاد گذشته ایجاد می شود و با درد تکرارشونده، اریتم و تورم همراهی دارد.
برای تشخیص می توان از بیوپسی استخوان (برای انجام کشت و تهیه لام پاتولوژی)، رادیوگرافی و تست های آزمایشگاهی کمک گرفت. روش استاندارد تشخیص جداسازی باکتری از نمونه گرفته شده از استخوان است. در استئومیلیت حاد ممکن است لکوسیتوز مشاهده شود اما در استئومیلیت مزمن لکوسیتوز کمتر شایع است. ESR و CRP اغلب افزایش می یابند اما می توانند نرمال هم باشند.
برای درمان می توان از دبریدمان زخم به علاوه درمان آنتی بیوتیکی استفاده کرد.
برای درمان امپریکال ونکومایسین در ترکیب با یکی از آنتی بیوتیک های زیر استفاده می شود: سیپروفلوکساسین_لووفلوکساسین_سفتازیدیم_سفپیم
جالبس
1393/12/28 - 10:3