پرنده بر شانه ی انسان نشست .
انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت :اما من درخت نیستم.
تو نمی توانی بر روی شانه ی من آشیانه بسازی .
پرنده گفت : من فرق آدم ها و در خت ها را خوب میدانم .
انسان خندید و به نظرش این بزرگ ترین اشتباه ممکن بود .
پرنده گفت : راستی چرا پر زدن را کنار گذاشتی ؟
انسان منظور پرنده را نفهمید ، اما باز هم خندیدید.
پرنده گفت : نمی دانی توی آسمان چقدر جای تو خالی است .
انسان دیگر نخندید . انگار ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد .
چیزی که نمی دانست چیست .شاید یک آبی دور . اوج دوست داشتنی .
پرنده گفت : غیر از تو پرنده های دیگری را هم می شناسم که بال زدن از یادشان رفته است .
درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرین نکندفراموشش می شود .
پرنده این را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال کرد
تا اینکه چشمش به یک آبی بزرگ افتاد
و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود
و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد ...
آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت :
یادت می آید تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم ؟ زمین و آسمان ، هر دو برای تو
بود ولی تو آسمان را ندیدی .
راستس عزیزم ، بال هایت را کجا گذاشتی ؟
انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد ..!
آن گاه سر در آغوش خدا گذاشت و گریست ........
عالی بود
1393/03/15 - 17:6