واو....
خیلی گیج کننده بود...مشخصه که نه اون موقع و نه حتی الان هم نمیدونی با خودت چند چندی.از طرفی احساس علاقه میکنی و ازون طرف از آینده میترسی،بهمین خاطر رهاش میکنی و میذاری زمان بگذره.خلاصه اینکه دوستانه بهت بگم هیچ کس از بلاتکلیفی خوشش نمیاد.مگه آدم چقد زندس،چقدر میشه صبر کرد رو آدمی که نمیدونی دوست داره یا نه،یه آدمی که هنوز اونقدر بزرگ نشده که تصمیمیات بزرگ بگیره...

بله امین !
کاملا گیج کننده!
اما خوب داستان های نوجوانی جز خاطراتی هستند که سال های بعد که پیر شدی و توی مطب خالیت نشستی!
یا شاید توی حیاط بیمارستان نیمه های شب
می تونه لبخند به لبت بیاره
یا حتی دیدن عکسای گذشته اشک شوق به چشمات بیاره
این روزها... این داستان ها ... این سرنوشت ها دردناکه
اما قطعه ای از وجود هرکسه!
من با کل دنیا عوضش نمی کنم
نه روزهای خوبمو و نه روزهای بدم رو ...

غزال جان!
عشق چیز خیلی خوبیم هست...
عشق باعث می شه شعله های انسانیت در ما زنده بمونند!
وگرنه دیدن مرگ و درد هر روز ما رو از درون می کشت!
به نظر من ما موجودیتمون رو مرهون همین عشق های به فرجام و نا فرجام هستیم!