واو....
خیلی گیج کننده بود...مشخصه که نه اون موقع و نه حتی الان هم نمیدونی با خودت چند چندی.از طرفی احساس علاقه میکنی و ازون طرف از آینده میترسی،بهمین خاطر رهاش میکنی و میذاری زمان بگذره.خلاصه اینکه دوستانه بهت بگم هیچ کس از بلاتکلیفی خوشش نمیاد.مگه آدم چقد زندس،چقدر میشه صبر کرد رو آدمی که نمیدونی دوست داره یا نه،یه آدمی که هنوز اونقدر بزرگ نشده که تصمیمیات بزرگ بگیره...

بله امین !
کاملا گیج کننده!
اما خوب داستان های نوجوانی جز خاطراتی هستند که سال های بعد که پیر شدی و توی مطب خالیت نشستی!
یا شاید توی حیاط بیمارستان نیمه های شب
می تونه لبخند به لبت بیاره
یا حتی دیدن عکسای گذشته اشک شوق به چشمات بیاره
این روزها... این داستان ها ... این سرنوشت ها دردناکه
اما قطعه ای از وجود هرکسه!
من با کل دنیا عوضش نمی کنم
نه روزهای خوبمو و نه روزهای بدم رو ...

غزال جان!
عشق چیز خیلی خوبیم هست...
عشق باعث می شه شعله های انسانیت در ما زنده بمونند!
وگرنه دیدن مرگ و درد هر روز ما رو از درون می کشت!
به نظر من ما موجودیتمون رو مرهون همین عشق های به فرجام و نا فرجام هستیم!

قبل امتحان رزیدنتی پست جالبی گذاشتی...

اره واقعا مدیکو جان خیلی خیلی دارن زیاده روی می کنن پزشکی رو دارن اشباع می کنن.
ما پرستارا تا چند سال آینده ترس از اینکه داریم که پزشکا تو بیمارستان بشن پرستار و پرستارا بشن کمکی

ما پزشکا کلاً خیلی دیر به پول میرسیم،درواقع اصل کیف رو خونواده و بچه هامون میبرن...آخه اون پزشک متخصص با 13 سال درس خوندن و کمردرد و عینک ته استکانی و کله طاس دیگه چه حالی براش میمونه...والا...

بهار کیان ممنون بهارجان
Mahmood Esmaili
Amin.H والا!
پس خوش بحال خانومهای متخصص...نه زنیه که بخواد کیفو ببره نه کله ی طاس

علی اقا من کد و توی قالب وارد کردم اما انتهای پست هام اضافه نشد!
فقط یه دکمه پایین وبلاگ اومد و برای پست ها مثل وبلاگ شما اضافه نشد
کجا باید وارد کنم ؟!

عالی بود...