دبریدمان شیمیایی :
یک راه دیگر استفاده از آنزیمها و اسیدهاست که به دبریدمان شیمیایی معروف است.
در این نوع دبریدمان هدفگیری محتویات خاصی از بافت نکروتیک مد نظر است مانند فیبرین، کلاژن و سایر پروتئینها.
از آنزیمهای شیمیایی در مواردی استفاده میشود که تمام سطح زخم از بافت نکروتیک پوشیده است تا بافتهای سالم تخریب نشود.
موادآنزیمی مثل کلاژنازها، فیبرینولیزین و پروتئولیزینها میتوانند محتویاتخاصی را هدف بگیرند. زخمهای نکروتیک سیاه معمولاً در سطح رویی خود حاویپروتئین و فیبرین هستند بنابراین میتوان از آنزیمهایی مثل فیبرینولیزینو پروتئولیزینها بر سطح این زخمها استفاده کرد و پس از برداشته شدنلایهی رویی از کلاژنازها بهره برد.
برایاینکه آنزیمها بهدرون بافت نکروتیک نفوذ کنند میتوان ابتدا سطح آن رابهصورت مشبک با تیغ یا سوزن خط انداخت و اطراف زخم را با زینک اکسایدپوشاند و سپس روی زخم از این آنزیمها استفاده و پانسمان کرد.
اسیدهایملایمی بهصورت کرم تهیه میشوند که مواد نکروتیک را در خود حل میکنند وبرخی از اینها در ترکیب با فرآوردههای سیلور نیز هستند
این کرم ها حاوی بنزوئیک اسید، مالیک اسید و سالیسیلیک اسید است.
این اصطلاح به روند طبیعی دبریدمان در زخم اطلاق میشود.
درحقیقت مایعات ترشحی زخم خود حاوی آنزیمهای لیتیک و همچنین ماکروفاژها،نوتروفیلها و فاکتورهای رشد هستند و پانسمانهای مرطوب این فاکتورها رادرون زخم حفظ میکنند و پروسهی لیز و ترمیم بهوسیلهی این پانسمانهاتسریع میگردد.
درمواردی که هدف ما عدم دخالت و اجازه برای عملکرد پدیدهی اتولیتیک باشدبهتر است زخم روزی یک بار تمیز شود تا محیط نکروزهی مرطوب از تجمعباکتریها اشباع نگردد.
